Blog

Integreren.

Aan de “never ending summer” is toch een einde gekomen. Wat hebben we een lange, soms verzengend hete maar heerlijke eerste zomer gehad ons nieuwe thuisland. Inmiddels is het bijna Kerst en is het koud geworden in Louroux de Beaune. 

Het is in Nederland altijd zo vanzelfsprekend geweest dat het in huis lekker warm is. Je draait aan de thermostaat en het wordt zo warm als je wilt. Dat is in ons eeuwenoude landhuis absoluut niet het geval. Voor je het weet is het binnen tot 8 graden afgekoeld, en dan moet het nog winter worden. We moeten werken om het behaaglijk te maken. Een houtkachel stoken heeft tijd en werk nodig. Soms gaat het mis en staat de woonkamer volledig blauw of het loopt op tot tropische temperaturen. Stoken is een kunst.

Ondertussen zijn we ook steeds vaker met zijn tweetjes. In de zomer hebben we enorm veel bezoek van vrienden en familie gehad en nu is het stil. Soms betrap je jezelf erop dat je dagen achter elkaar niet de deur uit bent geweest. Als je voldoende eten en bouwmateriaal in huis hebt, hoef je nergens voor weg. Dus het is tijd om (Franse) contacten op te bouwen. Integreren…

Nothing else matters

Het is zaterdagmiddag, ik ben net thuis van een ochtend vrijwilliger zijn in het kruidenierswinkeltje hier in buurt. Om te mensen te ontmoeten, om de taal te leren, om te integreren dus. Het is leuk maar telkens ook spannend. Ik ben moe van deze ochtend, van alle indrukken maar ook van de afgelopen week werken als bouwvakker. De houtkachel straalt en het is warm, ik besluit vanmiddag niets meer te doen. Heerlijk lig ik in mijn huispak te doezelen op de bank. Dit voelt heerlijk, ik ben gelukkig hier. 

Ik word wakker uit mijn hazenslaapje en kruip op mijn knieën naar de kachel om er een stuk hout bij te leggen. Dan gaat mijn telefoon. John is dood.
Het is duidelijk wat me wordt gezegd maar het valt niet. Droom ik? Dit is niet echt waar. Het is wel waar want ik slaap niet.
Toch komt er geen emotie, dit is te onbegrijpelijk, te shockerend. Hoe kan onze goede vriend die hier kind aan huis was er ineens niet meer zijn??

Met lood in mijn schoenen loop ik de trap op naar boven, waar we bezig zijn met het maken van de twee laatste chambres. Hoe vertel ik Freek in godsnaam wat ik zojuist heb gehoord? Pas als de woorden uit mijn mond komen, komt de klap. Onze lieve vriend, mooi mens, vreemde vogel, helper vanaf het eerste uur, John, is overleden. Hij is slechts 46 jaar geworden.

Zei ik afgelopen week niet hardop tegen iemand dat het me zo moeilijk zou lijken om zo ver weg te wonen als je een dierbare verliest?
Niet meteen naar vrienden kunnen gaan om dit grote verlies als vriendengroep te delen. We zijn dan maar met zijn tweetjes in het verre Frankrijk.

De dagen die volgen zijn we wel wat aan het werk aan onze chambres maar er komt weinig uit onze handen en zijn vooral erg verdrietig. Eindelijk is de dag aangebroken dat we naar Nederland rijden. Het enige wat we willen is naar John gaan, om afscheid van hem te nemen, om zijn familie te steunen, om met onze vrienden te zijn. Al het andere boeit niet.

John, dank je wel voor al jouw hulp de afgelopen jaren. Altijd zo enthousiast voor ons en zo’n harde werker, het maakte je niks uit: bloed zweet en tranen om ons te helpen. Wat heb je veel bijgedragen en wat is het mooi geworden door jou. 

Wij werken nu door aan onze droom en we weten zeker dat je van een afstand meekijkt. Samen met Patrick herdenken wij jou deze week, we lachen, huilen en weten heus wel wat jij er van zou vinden 😉

Voor altijd in ons hart. Rust zacht lieve John, wij zullen je missen en nooit vergeten. Kanjer.