April 2018

Jaartje nog…

De winter heeft lang genoeg geduurd: 6 maanden niet klussen, 6 maanden stil. Hoewel stil? Een half jaar waarin op een andere manier veel is gebeurd. We hebben ons fijne huis in Nederland verkocht, we zijn verhuisd naar een huurhuisje en hebben onze emigratiedatum bepaald. Good to go? Bijna! Nog een woonkamer, keuken en badkamer bouwen en dan is ons eigen verblijf helemaal klaar.  

1 april 2018, midden in de nacht zo ziek als een hond wakker worden. Nee, dit zijn geen grappen! We moeten over een paar uurtjes vertrekken, wat zie ik daar tegenop. Het idee dat ik direct m’n Franse bed in kan duiken als we aankomen, maakt dat het wel lukt om te vertrekken. Een lastig begin dus. 

Schilderen, schilderen, schilderen…

We worden steeds zuiniger op ons huis omdat het simpelweg steeds mooier en meer af wordt. Nadat koning winter geweest is zijn we toch benieuwd wat de schade zal zijn. Naast een hele berg verschimmelde kussens op zolder en een paar schoenen waaruit de paddestoelen beginnen te groeien (??) is een enkele haarscheur in in de gipswand eigenlijk het enige.

We gaan resultaat zien deze keer, in de afwerkingsfase zijn de keuken en woonkamer. Nadat de vloer in de woonkamer is gelegd kunnen de Marktplaats-koopjes naar binnen, kan er worden ingericht en ontstaat een volwaardige woonkamer. Het is ineens helemaal af! We genieten in de avond bij het haardvuur van dit prachtige resultaat. Er is hier geen professional of ingehuurde kracht aan te pas gekomen, alles hebben we eigenhandig bedacht en gemaakt. Dit maakt dat het gevoel van trots en het willen delen nog groter. Ook buurkat Monk vindt het erg gezellig bij ons en legt zijn lijf praktisch iedere avond bij ons op de bank. Heerlijk!

Nog wat plinten en klaar is onze woonkamer!

We zijn niet zo vaak in Frankrijk natuurlijk maar als we er dan zijn, dan gaat het ook telkens van dik hout! Want zie daar: de keuken is een feit! Wat een vreugde geeft het om niet meer gehurkt in de douchebak af te hoeven wassen, om niet bang te zijn dat er stof en zand in het eten komt terwijl ik ergens in of om huis stond te “skottelbraaien”. Intens gelukkig worden we hier van. Wat willen we nog meer?! De buren vinden ook dat we hier nu best kunnen gaan wonen. En ja, ze hebben gelijk, alleen moet dat toch nog eventjes wachten.

Haardje aan en genieten.

Uiteraard hadden we deze ronde ook een aantal bloopers. Want ja, we zijn geen professionals en dan gaat er wel eens wat mis. Bij het installeren van de wasbak, ketst deze tegen het werkblad. Even lijkt er niets aan de hand en kijken we allemaal met bewondering naar het resultaat. De pret wordt echter een moment later direct gedrukt als Freek zegt: “hij is kapot”, en inderdaad zien we dat een hele hoek is afgebroken. Shit happens…balen…relativeren…we maken het wel opnieuw.

En dat loodgieterij een vak is, hebben we nu ook aan den lijve ondervonden. Een knelkoppeling klapte er af en het gevolg was dat er een stortvloed van water van boven naar beneden kwam vallen: bovenop de nieuwe keuken! Flink geschreeuw, gevloek en met ernstige spoed naar de hoofdkraan om uit te zetten. Dat de Franse knelkoppelingen weer net iets anders werken dan de Nederlandse weten we nu dus ook…

De woonkamer is klaar! 🙂

Het was moeilijk om ons mooie huis te verlaten deze keer. Omdat het zo heerlijk was en dat we intens genoten van hetgeen we hebben gemaakt. Dat het nu echt bewoonbaar is en dat ons eigen woondeel, op de badkamer na, helemaal af is. 

Wat we inmiddels wel weten is dat we geen jaar meer hoeven te wachten. In Nederland wonen we nu tijdelijk daar waar we 20 jaar geleden gingen samenwonen. Wat een toeval, terug op het oude honk, vertrouwd, mooi om zo de cirkel rond te krijgen, we eindigen in Nederland waar we begonnen zijn. We zijn vrij om te gaan en staan waar we willen, geen koophuis meer. Enkel een kwestie van de huur opzeggen en de laatste spullen verhuizen naar La France. En dat gaat gebeuren op zondag 14 april 2019.

Even slikken voor onze lieve vrienden en familie, want het wordt nu echt concreet. Het geeft hen, en ons, in ieder geval nog even de tijd om aan het idee te wennen. Wat we wel weten is dat mensen heel graag bij ons zijn want deze keer hebben we weer een paar hele fijne mensen mogen verwelkomen: Brenda, Karin, Christ, Rian en Ton. Daarnaast is er begin van dit jaar wederom een winterploeg opgestaan die een paar dagen gebikkeld hebben: Roel, Bernd en Jurgen. Dank jullie wel, we hopen jullie nog heel vaak als gasten te mogen hebben! Bisous