Augustus 2018

Landleven

Wat een heerlijk vooruitzicht. Voor het eerst hartje zomer naar ons huis. We spreken af dat we deze keer niet als een stelletje dwazen aan de slag gaan, we gaan het rustig aan doen. Het wordt heet en we gaan daar lekker van genieten. 

Na ons besluit om volgend jaar te gaan emigreren, heeft alles ineens niet zoveel haast meer. Want als we er eenmaal wonen…tijd genoeg!

5 augustus 2018, de dag na zwarte zaterdag wagen we het erop. Mentaal voorbereid op files en vertraging rijden we er wonder boven wonder in no time naartoe. Pas na Parijs durven we hardop tegen elkaar te zeggen dat het toch verbazingwekkend rustig is op de weg.

Altijd een dingetje, zo ver rijden. Enkele reis 800 km in onze onooglijke rode bouwauto met zo’n 330.000 op de teller. En wat heeft ’ie moeite met de bergen halverwege Frankrijk. De snelheid zakt al gauw terug naar 80 en we worden ingehaald door alles en iedereen.

Gekregen van de buren.

Ik zorg er altijd voor dat ik niet de eerste ben die, na een lange tijd, ons huis binnenstapt. Bang voor beesten die er mogelijk hebben huisgehouden of hun intrek hebben genomen. Altijd fijn om eerst gewaarschuwd te worden dat ik vooral niet in de spoelbak moet kijken waar zich 2 gigantische, gitzwarte spinnen hebben gehuisvest. 

Van de Nederlandse hittegolf naar de Franse. We hopen op een koel huis, dat moet toch haast wel met die dikke berenmuren? Maar ook in Frankrijk is het verzengend heet en heet geweest dus koelte in huis valt enigszins tegen. De schade van de afgelopen maanden is schimmel op de plinten, wederom een bult onkruid en her en der een vochtplek. Dat valt dus alles mee. Maar beestjes, zoveel beestjes. Onverklaarbare, nog nooit geziene insecten. Ze zitten in de woonkamer, we ruimen ze uit de weg. De volgende dag zitten ze er weer, ze zitten maar te zitten op onze vloer… Wegwezen! Zwarte units die lijken op een tor met tentakels. Waar komen ze in hemelsnaam vandaan? 

Bij het openen van de luiken kom ik goed weg, het is namelijk behoorlijk donker en bij het openduwen van de luiken, zie ik dat mijn hand vlak langs een wespennest zit. Oef! 

We vinden nog veel meer nesten en de buurman zegt dat de brandweer ze echt niet meer komt weghalen. Dan onszelf maar in een apenpak hijsen en kapot spuiten die nesten.

Wespen, hoornaars, spinnen, salamanders en nog vele andere voor ons onbekende insecten, ze komen door alle gaten en kieren. Iets waar ik iedere keer schakeltijd voor nodig heb, ik moet een dag acclimatiseren en wennen. Een huis uit 1860 op het platteland, dat is zo anders dan wat we in Nederland gewend zijn. Landleven dus! Na een dag weet je niet beter en is het wat het is. Het went erg snel. Hoewel… de muis die zich heeft verschanst in het schuine plafond net boven ons bed zal niet wennen. Die horen we regelmatig van links naar rechts rennen. Gelukkig heeft ie vooralsnog dezelfde bedtijd als wij en horen hem niet in de avond en nacht.

Ons voornemen om het heerlijk rustig aan te doen is maar liefst 2 middagen gelukt. Eenmaal daar zijn we gewoon niet te houden. We willen resultaat zien, dat werkt zo verslavend! Ons eigen woondeel is nu zo goed als klaar. Mede dankzij Patrick die ons wederom een week kwam helpen (waarvoor een hele dikke MERCI!) is de badkamer in ons eigen woondeel bijna klaar. Dat maakt dat we een volwaardig huis gemaakt hebben van iets wat totaal onbewoonbaar was. Ongelofelijk als we daar aan terug denken. Nooit gedacht dat het ook nog eens zo mooi zou worden. 

Badkamer in opbouw.

Klaar om vanuit ons huis te gaan starten met het maken van de gastenverblijven. Hoe relaxed zal het zijn om er volgend jaar te wonen en iedere dag, zonder haast, te mogen klussen? Nog een paar maanden geduld 😉