November 2018

Ready to go!

Een herfstweek eind november 2018, voor een laatste keer op en neer naar ons huis. Wat een bizar idee dat wanneer we hier de volgende keer komen, we dit ons thuis zullen noemen. De emigratie komt nu echt dichtbij, we lopen tegen het einde van het jaar en voor je het weet is het voorjaar en vertrekken we voorgoed.

In de zomer lieten we ons huis achter en was de badkamer op het oog klaar maar werkelijk douchen of naar het toilet gaan zat er echt niet in. Nog altijd moesten we door het grote oude stoffige huis naar de “nood-badkamer” die toch al 3 jaar dienst doet. 

Eigen badkamer.

Dat gaan we deze week veranderen, wat is het fijn als we niet meer het hele huis door moeten om een plasje te doen.

Ook de keuken wordt afgewerkt, een tegeltje en wandplanken van afvalhout doen wonderen. Dankzij (schoon)pap is de keuken nu nog mooier en is het een genot hier te mogen koken. Het eerste nieuwe kozijn is geplaatst en ineens kunnen we ook nog eens naar buiten kijken.

Keuken

Ons huis is af! Gewoon helemaal af, we kunnen er volwaardig wonen. Het handje vol mensen die het in het prille begin hebben gezien, weten hoeveel werk hier verzet is. Het is niet meer voor te stellen hoe het was. Een eigen huis, eigenhandig gemaakt. Leren stukadoren, timmeren, metselen, solderen..noem het maar op. Filmpjes op YouTube kijken heeft dus gewoon zin! En verder maar gewoon een beetje proberen, soms betrapte ik me zelf erop dat ik met keukengerei tegels aan het voegen was. Een maatbeker, een garde, een lepel, een pannenlikker, een afwas-sponsje… gaat prima! 🙂

De buren zijn benieuwd of we nog steeds van plan zijn hier te komen wonen. Jazeker! 2019 gaat het gebeuren, de uitdrukking op hun gezicht doet ons vermoeden dat ze het toch wel erg leuk vinden. Er wordt ons verteld dat het soms ook wel heel erg stil en saai is en dat de winter lang kan duren. 

Allerlei onzekerheden gieren door mijn hoofd: raken we niet teveel afgezonderd, redden we het financieel, lopen onze katten straks niet weg, ons wereldje wordt klein, moeten we “Ik Vertrek” benaderen,  is mijn Frans wel goed genoeg…etc. 

Het is spannend, de emigratie komt dichtbij. Een dubbel gevoel van intense blijheid maar het is ook moeilijk. Moeilijk om familie en vrienden niet meer binnen een steenworp afstand te hebben. Een schuldgevoel naar hen omdat we vertrekken. Anderzijds gaan we doen wat we het liefste doen. Vrij leven en creatief mogen zijn in alle facetten: bouwen, inrichten, stylen, koken en bovenal onze toekomstige gasten blij maken. Het leren van een nieuwe cultuur en taal, nieuwe contacten, eigen baas zijn. Nog maar een paar maandjes en dan is het zover. Eindelijk.